De performance trekt nomadisch door de straten, verast de kijker op zijn pad, en heeft plaats langs de belangrijkste winkelstraat, de Bruul.

De twee actrices komen toe met een plooibaar, draagbaar podium: een ‘podiumkruiwagen’, die alle elementen bevat die nodig zijn voor de voorstelling. 

De tekst die ze brengen, rijmt op de tonen van een hiervoor geïmproviseerde ‘Country & Western’ soundtrack, gespeeld op  pedal steel guitar. Met zijn zachte portamenti, gespannen snaren en complexe riffs, is dit een van de meest herkenbare en karakteristieke instrumenten van de Amerikaanse Country Music.

Het publiek wordt geconfronteerd met een identieke tweeling. Zij reciteren een tekst die het collectief geheugen wakker maakt en een gespleten persoonlijkheid oproept via nieuwe uitgevonden country ballades. Country Music refereert altijd naar een ‘eenzaamheid’, naar het verlaten van een thuis/de liefde voor het werk/avontuur.

De performance gebruikt deze thematiek en meer persoonlijke verhalen: het familiale en zusterschap. De ‘speech’ choreografie van de tweeling/actrices is als een kinderlijke, vlinderachtige collage met repetitieve en spiegelende beelden. Het lijkt soms op een vertraagde, vereenvoudigde populaire danspas. De stemmen doen denken aan een gestoorde radio, die de woorden van de Folk en Country liedjes verdraait, met elkaar verbindt of heruitvindt. Zo proberen ook de twee zussen zichzelf opnieuw te scheppen en te ontsnappen uit het labyrint van hun jeugd.